پنجره ای رو به خانه کوچک ما...

دختران تحریک کننده مردان تحریک پذیر

Amistres — Sun, 06 Jan 2008 07:36:00 GMT

لطفا زیر سرمای 6- درجه به عکس نگاه کنید

فرمانده محترم نیروی انتظامی شهر تهران اعلام کرد که با توجه به استعلام انجام شده از مراکز علمی-جنسی کشور و با توجه به مطالعات صورت گرفته روی گروهی از مردان ایرانی شامل 40 درصد عذب اوقلی، 20 درصد زن دار و 30 درصد زن مرده و طلاق داده و 10 درصد دخترهای پسر، که در محیط آزمایشگاهی با دما های متفاوت زیر صفر درجه صورت گرفته است اعلام میشود که دختران تهرانی اجازه پوشیدن چکمه های تحریک کننده را تنها در روزهای برفی و زیر 5 درجه زیر صفر خواهند داشت. ایشان همچنین با ذکر مستندات علمی این قضیه و با اشاره به مطالعات صورت گرفته در مرکز اسلامی تحریک در قم اعلام داشتند که آزمایشات نشان داده است که درجه تحریک پذیری مردان در تمام شرایط ( که در بالا ذکر شد) در دماهای زیر صفر درجه، به ازای هر درجه سرما زیر صفر 20 درصد کاهش می یابد و در نتیجه اعلام داشتند که در دماهای زیر پنج درجه مردان تبدیل به یه سری آدم بی خاصیت خاجه خواهند شد. ایشان همچنین اعلام داشتند طبق نتیجه حاصل گردیده و طبق استفطاعات صورت گرفته از برخی آیات عظام، دختران میتوانند در دماهای زیر 20 درجه زیر صفر حتی با بیکینی در مکان های عمومی ظاهر شوند چرا که در چنین دمایی حتی .... ترین مردان هم هیچ احساس مردانه ای نخواهند داشت.
منبع: مرکز اسلامی تحریک/قم

" ق ". حرف آخر عشق است. آنجا که نام من آغاز میشود.

Amistres — Wed, 31 Oct 2007 10:11:00 GMT

New Page 1

برای دکتر قیصر امین پور

وقتی تو نیستی، نه هست های ما چونان که بایدند، نه بایدها
مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را با بغض میخورم

به یادت داغ بر دل می نشانم
ز دیده خون به دامن می فشانم
چو نی گر نالم از سوز جدایی
نیستان را به آتش می کشانم
به یادت ای چراغ روشن من
ز داغ دل بسوزد دامن من
ز بس در دل گل یادت شکوفاست
گرفته بوی گل پیراهن من

همه شب خواب بینم، خواب دیدار
دلی دارم، دلی بی تاب دیدار
تو خورشیدی و من شبنم چه سازم
نه تابد دوری و نه تاب دیدار
سری داریم سودای غم تو
پری داریم و پروای غم تو
غمت از هر چه شادی دلگشا تر
دلی داریم و دریای غم تو

سالهای دور از خانه

Amistres — Fri, 29 Jun 2007 00:15:00 GMT

راستی راستی چرا من اینقدر نبودم. یعنی کجا بودم شاید به قول "پنجره" پشت پرده بودم. هر جا بودم مطمئنم که جای بدی نبوده.
اول میخوام از آخرین شاهکارم بگم براتون. دیروز صیح که میرفتم شرکت سر راه از این هایدای ونک یه ساندویچ خریدم که ناهار توی شرکت بخورم. ظهر که موقع ناهار شد یادم رفته بود که من صبح ساندویچ خریدم به همین خاطر چون گرسنه بودم رفتم سر کوچه یه کیک و ساندیس گرفتم و خوردم. بعدا ساعت ۴ بعدازظهر یادم آمد که من صبح ساندویچ خریده بودم. من نمیدونم من قراره بعدا کجای چرخ بزرگ این هستی را بچرخونم ولی از الان بگم که این چرخ توی همون جا لنگ خواهد زد

درباره حرفهای "پنجره" بعدا مینویسم.

نمیدانم چه میخواهم بگویم

Amistres — Wed, 18 Apr 2007 21:12:00 GMT

پریشان سایه ای آشفته آهم
ز مغزم می تراود گیج و گمراه
چو روح خواب گردی مات و مدهوش
که بی سامان به ره افتد شبانگاه
درون سینه ام دردیست خونبار
که همچو گریه می گیرد گلویم
غمی آشفته دردی گریه آلود
نمیدانم چه میخواهم بگویم
نمیدانم چه میخواهم بگویم

صد سال به اين سالا

Amistres — Fri, 23 Mar 2007 01:08:00 GMT

سال نو گل آورد زمستونو بهار کرد
سال قبل بار و بست یواش یواش فرار کرد
عید آومد خنده کن فردا رو کس ندیده
سال نو سال نو یه سال پر امیده
دست بده در دست یار
خنده بزن بر بهار
غم رو فراموش بکن
میگذره این روزگار
صد سال به این سالا باز
عید شما مبارک
همه بگین حالا باز
عید شما مبارک

انشالا هر روزتون مثل نوروز باشه
حالتون و فالتون شاد و پیروز باشه
مثل بهارون باشید گل افشون
همیشه خرم همیشه خندون
دست بده در دست یار
خنده بزن بر بهار
غم رو فراموش بکن
میگذره این روزگار
صد سال به این سالا باز
عید شما مبارک
همه بگین حالا باز
عید شما مبارک

--------------------------------
امسال من قراره به خیلی چیزا برسم. شما هم حتما قراره به خیلی چیزا برسید. انشالا که هممون میرسیم. قرارمون سال دیگه همین جا.

بهش میگفتن عمو رسول!

Amistres — Tue, 06 Mar 2007 20:16:00 GMT

باز هم میخوام یه حرف تکراری بزنم. این حرف رو وقتی ناصر عبداللهی چشم همیشگی بر این دنیا بست هم گفتم. گفتم که همه روزه دور و بر ما آگهی های ترحیم زیادی می بینیم که از کنار اونهای به راحتی می گذریم انگار که نه روزی از کنار آگهی ترحیم من هم به راحتی خواهند گذشت. اما شنیدن بعضی از اخبار صبر و قرار را از من میگیرد و یکی از آنها چیزی بود که همین چند لحظه پیش دیدم. یک خبر غم انگیز: رسول ملاقلی پور درگذشت.
رسول ملاقلی پور در حالی که در شمال کشور مشغول ساخت آخرین فیلمش بود در اثر سکته مغزی و پیش از رسیدن پزشکان بر سر بالینش درگذشت.
من هیچوقت این کارگردان بزرگ رو از نزدیک ندیده بودم. فقط مصاحبه های او را دیده بودم و فیلمهایش و البته همین برای من کافیست که بگویم که صد افسوس یک انسان بزرگ از دنیای ما رفت.
اگه من از ملاقلی پور هیچ ندیده بودم و یا نشنیده بودم همان یک فیلم میم مثل مادر کافی بود برای من که برای از دست دادن این کارگردان بزرگ حسرت بخورم. خدایش بزرگ داردش.

احمدی نژاد دوستت دارم

Amistres — Thu, 22 Feb 2007 21:01:00 GMT

دیشب اخبار گفت که رئیس جمهور در اجتماع پرشور مردم نمیدونم کجا گفته: "که انرژی هسته ای اینقدر مهم است که ارزش آن را دارد که ۲ تا پنج سال هیچ کاری در کشور انجام نشود و فقط از برکت های انرژی هسته ای استفاده کنیم".

نمیدونم چه باید گفت در مورد این نکته بسیار ظریفی که جناب محمود خان احمدی نژاد بیان کردند. شاید بیان این حکایت تاریخی پاسخ مناسبی باشد: (نقل به مضمون)

"از شخصی پرسیدند علت سقوط ساسانیان چه بود؟ گفت: سپردن کارهای بزرگ به مردان کوچک و سپردن کارهای کوچک به مردان بزرگ. مردان کوچک توانایی انجام کارهای بزرگ را نداشتند و مردان بزرگ انگیزه ای برای انجام کارهای کوچک نداشتند. این بود که هیچ انجام نشد و ساسانیان سقوط کرد"

واقعا آیا فقط انرژی هسته ای حق مسلم مردم ایران است؟ آیا حضور یک انسان باشعور در راس قوه مجریه این کشور حق مسلم ما نیست؟ آیا داشتن یک روز آرام حق مسلم ما نیست؟ آیا حق مسلم حیات، حق مسام ما نیست؟ آیا داشتن پدری خندان و مادری شاد که بدور از هزار و یک بدبختی بتوانند نگاهی مسولانه بر فرزندان خود کنند حق مسلم کودکان ایرانی نیست؟ آیا قابليت زندگی در سرزمین ایران حق مسلم هر ایرانی نیست؟

آمد شبی خیالش...در صدر سینه جا کرد...

Amistres — Thu, 25 Jan 2007 23:26:00 GMT

نوایی گوش مرا نوازشی خوش میدهد، صدایی خوش مرا سرخوش میکند. نوا، آمیخته صدای مردیست عاشق که زخمه ای بر آهن زخم کشیده تار میزند و آن یکی از نای نی چنین میخواند:

بیا بیا دلدار من، دلدار من
درآ درآ در کار من
درآ درآ در کار من
تویی تویی گلزار من، گلزار من
بگو بگو اسرار من
بگو بگو اسرار من
-------------------------------
بیا بیا درویش من، درویش من
مرو مرو از پیش من
تویی تویی هم کیش من
تویی تویی هم خویش من
بیا بیا دلدار من

برای صدام

Amistres — Wed, 10 Jan 2007 21:53:00 GMT

سلام. سلامی که هیچوقت به گوش تو نخواهد رسید. من این نامه رو زمانی می نویسم که کرمها در حال جویدن پوست و گوشت تو هستند. البته احتمالا هنوز قسمتهای زیادی مانده است که شکم حشرات موذی و غیر موذی را سیر خواهد کرد. نمیدانم چرا ولی بعضی وقتها سعی میکنم چهره ات را درست الانی که زیر حجم زیادی از خاک به خواب ابدی رفته ای مجسم کنم. نمیدانم هنوز ترسی که در آخرین لحظات زندگیت تمام وجودت را فرا گرفته بود در چهره ات نمایان است یا نه. من طاقت دیدن صحنه های مردن و کشته شدن رو ندارم اما با هیجانی خاص دنبال دیدن فیلم بی کیفیت پایان زندگیت گشتم. نمیدانی که چقدر فیلمت پر طرفدار شده است حتی از کلاه قرمزی و پسر خاله که من یادمه خیلی طرفدار داشت. اینها را گفتم که خوشحال بشی. اما طفلکی راستش رو بخوای دلم یکم برات سوخت. توی فیلم دیدم که طناب بر گردن داری و در حال اشهد خوندنی: اشهد ان لا اله الا الله - اشهد ان محمد رسول الله. هنوز صندلی زیر پای توست و توانایی نفس کشیدن داری. مجددا تصمیم به اشهد خوندن میگیری. اشهد ان لا اله الی الله-اشهد ان محمد. و ضربه پایی صندلی را از زیر پای تو می کشد و تو نمیتوانی اشهدت را تمام کنی. نمیدونم یادت میاد. من درست زمانی دنیا اومدم که تو هم به دنیای ایران من امده بودی. میدونی چقدر از ترس صدای بمب های تو که بر سر هموطنهای من ریخته میشد از شب تا صبح گریه میکردم؟ میدونی چقدر من رو از دیدن روی مادر و پدرم محروم کردی اونوقت که از نگرانی اینکه بمبی بر سر خانه ما نیندازی پدرم تمام چراغ های خونه را خاموش میکرد.

آژیری که هم اکنون میشنوید نشانه وضعیت قرمز است و نشانه آن است که حمله هوایی نزدیک است هر چه سریعتر به پناه گاه بروید.

اما همونهایی که این آژیر رو پخش میکردن هم میدونستن که ما هیچ پناه گاهی نداشتیم به جز همان جایی که در آن زندگی میکردیم. محکم میچسبیدم بغل مادرم به این امید که آژیر وضعیت سفید زده شود و ما زنده باشیم. میدونی چقدر گریه کردم اون موقع که پدرم گفت که میخواد به جبهه بره. میدونی اولین شعری که یاد گرفتم چی بود؟ در دست کوچک خود سارا انار دارد ... همون که آخرش سارا رو تو می کشتیش. ولی یه چیزی همیشه برام هیجان انگیز بود. میدونی چی رو میگم؟ چسبهایی که رو شیشه میزدیم که صدای انفجار شیشه خونه ها رو نشکنه. اون موقع نمی فهمیدم دلیل زدن این چسبها چی بود.

میخوام چند تا سوال دیگه ازت بپرسم. تا خود قیامت وقت داری جواب بدی.
۱- میدونی چند تا خونه رو بر سر ما خراب کردی؟
۲- میدونی چند تا از پدر ها و مادرهای دوستانم رو کشتی؟
۳- میدونی چند تا از دوست های من رو کشتی؟
۴-میدونی چند تا موشک زدی وسط عروسی دو تا جوان که با هزار آرزو بهم رسیده بودن؟
۵-میدونی الان چند تا جانباز شیمایی توی همین بیمارستان ساسان در انتظار مرگ هستن؟
۶- میدونی چند نفر رو ۲۰ سالی هست که قدرت نفس کشیدن بدون دستگاه اکسیژن رو از اونها گرفتی؟
۷-میدونی تا الان چند دختر که الان می بايستی مادر باشند، به دلیل اینکه اثرات بمبهای شیمیایی در بدن آنها وجود دارد حق مادر شدن را ندارند.
۸-میدونی چقدر از جوانان نیرومند آن روز این کشور که به تنهایی هزاران کار را انجام میدادن امروز بدون دو تا عصا، بدون ویلچر توانایی حرکت کردن رو ندارن؟
۹- میدونی چقدر دل پدرهایی رو که هر روز صدای زیبای فرزندان خود را می شنوند اما حتی یکبار صورت آنها را ندیده اند را میسوزانی؟
۱۰-میدونی چقدر کودک ایرانی بدون اینکه کودکی کنند بزرگ شدن.
۱۱- میدونی چند تا مدرسه رو روی سر بچه های ایران خراب کردی؟ اینقدر خراب کردی که ما دیگه مدرسه نمیرفتیم و پای تلوزیون درس میخوندیم.
۱۲-میدونی اون روز که سربازان تو دکمه های هواپیما رو فشار دادن و بمبهای شمیایی بر سر هموطنهای من ریخته شد چند نفر در جا کشته شدن؟

میدونم سوالها یه کم سخته! بذار یه کم راهنمایی کنه.
۱- وقتی فقط دو تا برج سازمان تجارت جهانی فرو ریخت تمام دنیا به امریکایی ها تسلیت گفتن. رئیس جمهور خاتمی ما هم محکوم کرد و تسلیت گفت. جرج بوش به افغانستان و عراق حمله کرد تا غرور خرد شده امريکایی ها رو برگرداند
۲- وقتی چند تا بمب در مترو لندن منفجر شد مردم انگلیس جرات نمیکردن سوار مترو بشن
۳-وقتی اسرائیل و لبنان ۳۳ روز با هم موشک بازی کردن کل دنیا انقدر راهپیمایی کردن گه جنگ تمام شد.
بوسنی، چچن، هاییتی و ... همه همین شکلی بودن

اما ۸ سال شب و روز ما یکی شده بود و کسی صدای ما رو نمی شنید.

اصلا عجله نکن تا قیامت وقت خواهی داشت. تا خود خود قیامت. فقط یه چیز میخوام بهت بگم: به قول رضا امیر خوانی با خودکار قرمز به سوال هام جواب نده چون دلم میگیره.

قدما می گویند نطفة هر شعری از صلب سوالی بسته می شود:

سوال، سوال احکام بود: آیا سجدة بام خانه به تحمیل موشک اسکاد سجدة استحبابی است یا سجدة واجب؟

سوال، سوال فقهی بود: آیا می توان موتور کراس را در قبرستان مسلمین دفن کرد آن هنگامی که اجزا بدن بسیجی از قطعات موتور سیکلت قابل تفکیک نباشد؟

سوال، سوال ریاضی بود، پیدا کنيد شهدایی را که در نابرابری جنگ صدق کردند و آنگاه نمودار عشق را رسم کنید. حوزة تعریف از کردستان تا خوزستان تا خلیج فارس تا آنجایی که پر جبرئیل سوخت.

سوال، سوال تجربی بود: چرا نمی شود پریود ارتعاش قامت سربداری با زمان تناوب نوسانات نخل سوخته ای خارج از دایرة زمان و مکان یکی شود؟

با خودکار قرمز پاسخ ندهيد، از رنگش عجیب دلم می گیرد.

برقصانم غزل بانو...بچرخانم غزل بانو

Amistres — Tue, 02 Jan 2007 23:38:00 GMT

تو جامه دان پرميکنی من خالی از جان ميشوم

یک لحظه در چشمم ببین. ببین چه ویران میشوم